پیام طبرزدی به مناسبت سالگرد شهادت اسوه ی مقاومت، اکبر محمدی

by

8 امرداد سالروز شهادت اکبر محمدی را گرامی بداریم
هم رزم اکبر :حشمت اله طبرزدی
اکبر محمدی را از سال 76 می شناختم. زمانی که برادر بزرگ تر او منوچهر محمدی با پایه گذاری گروه دانشجویان روشنفکر، در مبارزاتی جدی برای ازادی و سکولاریزم با رنگ ولعاب ملی گرایی، به پیکار دانشجویی برای ازادی پیوست. اگر چه منوچهر نسبت به برادر کوچک تر و دوستان دانشجوی همرزمش، سمت رهبری داشت و در بیان و سامان مبارزه، توانمندی ویژه ای داشت اما اکبر از جنس دیگری بود. اکبر تنها دانشجویی بود که ترس برایش هیچ مفهومی نداشت. هر گاه میتینگ دانشجویی یا سیاسی برگزار می شد، باید منتظر بودی که اکبر به همراه سایر دوستان از جمله منوچهر و مهاجری نژاد و…با سر دادن شعار های معروف به شعار های ساختار شکنانه ،ان هم در سال 76 و 77 تظاهرات به راه انداخته و دانشجویان مبارز و رادیکال را به دنبال خود بکشانند.
به همین دلیل بود که او در سال 76 به همراه منوچهر و سایر دوستان از اولین کسانی بودند که زیر لوای حرکت های صنفی، در کوی دانشگاه تهران اولین تظاهرات دانشجویی-اعتراضی را به راه انداختند. و هم او بود که در مراسم تشییع جنازه ی فروهر ها دست به تظاهرات زده و بازداشت شد و به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت. از همین جا بود که نیرو های امنیتی-انتظامی این دانشجوی رادیکال رشته ی توانبخشی را شناسایی کردند تا در فرصت لازم از او انتقام بکشند.
من از نزدیک شاهد مبارزات منوچهر و اکبر در گروه دانشجویان روشنفکر که بعدا به اتحادیه ی ملی دانشجویان تبدیل و از پایه های جبهه ی متحد دانشجویی تبدیل شد بودم و باید تاکید کنم این دو برادر و دوستان همرزم در سکولاریزه کردن جنبش دانشجویی و در تشدید مبارزات دانشجویی دهه ی هفتاد که منجر به جبش تاریخی 18 تیر 78 شد، نقش اوانگارد و اساسی داشتند و به همین دلیل بالاترین هزینه را پرداخت کردند.
نقش اکبر در دفاع از سنگر کوی دانشگاه در زمان یورش وحشیان به ان کوی را باید برادر همسنگر و دوستان همرزم او بیان کنند. او که ناگزیر شد با تشکیل یک گروه از دانشجویان، با استفاده از کوکتل مولوتف تا حدودی از حمله ی کسانی که دانشجویان را از طبقه ی دوم به بیرون پرتاب کرده و می گفتند یا حسین این را از ما بپذیر، بگیرد و در سامان دهی جنبش مستقل دانشجویی نقش ویژه ای ایفا نماید. هنوز ندیده ام در این مورد به اندازه ی کافی صحبت شود.
اما اکبر محمدی به عنوان دانشجوی زندانی نیز سه ویژگی از خودش نشان داد تا به سمبل مقاومت شناخته شود. شجاعت، صداقت و مقاومت، سه ویژگی بود که اکبر در زمان شکنجه در شکنجه گاه توحید و زمان دریافت حکم اعدام و در طول تحمل حبس از خود نشان داد. در بیان شکنجه های خود هیچ گاه غلو نکرد و صداقت خود را نشان داد. در زیر شکنجه هیچ گاه نشکست و مقاومت خود را نشان داد.و در برابر زرگر قاضی جنایت پیشه ی دادگاه انقلاب به هیچ جرمی اعتراف نکرد و شجاعت خود را به رخ انان کشید.
از شکنجه های اکبر به نامه ی رسمی او که در اسفند 78 از درون زندان خطاب به شاهرودی ریاست وقت قوه ی قضاییه نوشت و در روزنامه ی گزارش روز به تاریخ شنبه 14 اسفند 78 درج نمودیم ، استناد می کنم تا نحوه ی شکنجه ی این دانشجوی مقاوم و میزان خشونت نیرو های گمنام امام زمان معلوم شود !؟
«…از زمان دستگیری، بنده را مورد ضرب و شتم قرار دادند و در مراحل مختلف با اویزان کردن بنده به صورت قپونی و زدن ضربات شلاق کابل کف پای بنده که موجب کنده شدن 2 ناخن پای سمت چپم گردیده و به علت ضربات شدید مشت و لگد به صورت و بدن بنده از ناحیه ی گوش سمت راست تا حد زیادی شنوایی ام را از دست دادم و همینطور درد شدید کلیه رنجم می دهد…»
شایان توجه است که نیروهای امنیتی تحت امر یونسی وزیر اطلاعات خاتمی، چنین بلایی بر سر اکبر اوردند. اکبر در حالی که به شدت بیمار بود و باید تحت درمان قرار می گرفت و شکنجه های قرون وسطایی گوش و کلیه و و کمر او را از کار انداخته بودند را به زندان برگرداندند و حتا داروی مورد نیازش را به او ندادند و او در اعتراض به این وضعیت دست به اعتصاب غذا زد. من از او خواستم که اعتصاب نکند و به او گفتم در صورت اعتصاب از بین خواهی رفت. او با لبخند به من گفت اگر مردم به دوستان بگویید که به جای عزاداری در مجلس من جشن و سرور به راه بیندازند. و گفتم اکبر تو که بیرون بودی چرا از کشور خارج نشدی . در پاسخ بسیار قاطع گفت بروم که تو تنها بمانی؟ پس اگر من هم بروم کی باید این جا بماند؟ در دل گفتم این عجب ادم سر سختی است.
اکبر دست به اعتصاب غذا زد و هنوز 2-3 روز نگذشته بود که از پا در امد و او را به بهداری انتقال دادند. در بهداری اوین با اکبر بد رفتاری کردند و او ناگزیر دست به اعتصاب خشک زد. با چنین وضعیتی که او هیچ چیز نمی خورد و دست و پایش را به تخت زنجیر کرده بودند و حتا دهانش را بسته بودند که علیه ان ها شعار ندهد،نیروی جسمی این انسان ازاده اما زجر کشیده و شکنجه دیده ،فورا تحلیل می رود.
دست اندر کاران زندان که کشتن زندانی و یا مردن او برایشان به صورت امر عادی در امده است، جسم نیمه جان اکبر را به بند برگرداندن وبیش از 2 ساعت طول نکشید که اکبر جان داد تا نام و حماسه و صداقت و مقاومت و شجاعتش جاودانه شود.اکبر در حالی جان داد که خاطره ی تلخ و شیرین زندان و مبارزه و شکنجه را با خود می برد.
اکبر شهید جنبش 18 تیر 78 است و شعار ها و خواسته ها و راه این جنبش همچون الگویی برای جنبش دموکراسی خواهانه و رهایی بخش ملت ایران در امده است. دموکراسی سکولار اینده و پیشرفت و سربلندی ملت ایران، بر پایه هایی قرار خواهد داشت که خون اکبر ها و عزت ها و ندا ها و فروهر ها و ستارها و… ان پایه ها را ابیاری کرده اند.
یادش گرامی باد.
زنده باد ازادی- گسسته ز نجیر استبداد- بر قرار باد دموکراسی.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: